Ελεάννα Καλαβίτη
R.E.M (Reality Edited by Majority)
Είναι μια πρωτότυπη, διαδραστική παράσταση που σε βάζει κατευθείαν μέσα στο παιχνίδι.
Ένας άνθρωπος βυθίζεται στον ύπνο και χάνεται σε έναν ονειρικό, αλλόκοτο κόσμο γεμάτο συναισθήματα, χιούμορ και ένταση, όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.
Το πιο δυνατό στοιχείο;
Εσύ αποφασίζεις τι θα γίνει.
Με απλές επιλογές «ναι/όχι», το κοινό καθορίζει την εξέλιξη της ιστορίας, οδηγώντας τον πρωταγωνιστή σε μια απρόβλεπτη διαδρομή ανάμεσα στη χαρά, τη σύγκρουση και την ανάγκη για αλλαγή.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Σκηνοθεσία/ Χορογραφία/ Ιδέα: Ελεάννα Καλαβίτη
Κείμενο: Ηλέκτρα Ιακώβου
Με αλφαβητική σειρά
Performers: Ζήνα Βογιοκαλάκη, Ελεάννα Καλαβίτη, Άννα Ιζαμπώ Καπετανοπούλου, Θεανώ Μαχαιρίδου, Ανδριάνα Νίκλη, Έλενα Πολυχρονατου, Στέλιος Σηφάκης.
Βοηθός κραυγών: Ειρήνη Καλαβύτη
Σκηνικά/Ενδυμασία : Βαγγέλης Καλαβίτης, Ευθυμία Μοίρα.
Βιντεογράφοι: Μάκης Καλαβήτης,
Αλέξης Φάλαντας.
Μοντάζ: Αλέξης Φάλαντας
Φωτογράφος: Stonedson
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ για 4 παραστάσεις
Θέατρο Παραμυθίας
Παραμυθίας 27, Αθήνα
Πλησιον μέτρο Κεραμεικός, Μεταξουργείο.
ώρα έναρξης: 21:00 τα Σάββατα και 5μμ την Κυριακή
διάρκεια παράστασης σε λεπτά: 60
διάρκεια/ επανάληψη παραστάσεων: τα 3 Σάββατα του Μαίου (9, 16, 23) και την Κυριακή 31Μαίου 2026
τιμή εισιτηρίου: 15 ευρω
Τηλέφωνα επικοινωνίας:
21 1214 4593, 2114013923, 6940339219.
Θ. Λ. :Αγαπητή κυρία Καλαβίτη, σας καλωσορίζουμε και στον ιστότοπο μας ως Θεατρική Λύση.
Για μας είναι χαρά να συναντάμε σε τακτά χρονικά διαστήματα-όταν έρχεστε για τις πρόβες σας- μια τόσο ωραία ομάδα αποτελούμενη από νέους ανθρώπους που δίνουν την δύναμη και τις ιδέες τους στην Τέχνη του Θεάτρου.
Να ξεκινήσουμε αυτήν την σύντομη συζήτηση με κάποιες βιογραφικές πληροφορίες για εσάς. Λόγου χάρη για τις ρίζες σας, τις σπουδές σας και την αγάπη σας για το Θέατρο και τον Χορό. Πότε άρχισε να γίνεται συνειδητή αυτή σας η αγάπη ή κλίση και πώς το κάνατε κομμάτι της ζωής σας πρακτικά.
Ε.Κ. : Καλώς σας βρήκα!
Είναι μεγάλη μου χαρά που θέλετε να μάθετε περαιτέρω πληροφορίες για το έργο μου κτλ.
Ξεκινάω λοιπόν,
Η σχέση μου με τη σκηνή δεν ξεκινά ως επιλογή, αλλά ως ανάγκη. Από παιδί μπήκα στο σώμα της ρυθμικής γυμναστικής με πειθαρχία, αγώνες, διακρίσεις και μετάλλια, ενώ ταυτόχρονα είχα και την πρώτη μου επαφή με το θέατρο. Εκεί άρχισα να καταλαβαίνω για πρώτη φορά ότι το σώμα μπορεί να προηγείται του λόγου και ότι η σκηνή μπορεί να υπάρξει μέσα από διαφορετικές μορφές έκφρασης.
Στα χρόνια του γυμνασίου πειραματίστηκα με διαφορετικά είδη χορού όπως hip-hop, jazz, latin και oriental, ενώ στη συνέχεια το μπαλέτο και ο σύγχρονος χορός μπήκαν πιο συνειδητά στη ζωή μου, λίγο πριν τις εξετάσεις του Υπουργείου Πολιτισμού, τις οποίες και πέρασα επιτυχώς. Αυτό με οδήγησε στις σπουδές μου στην Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού «Ραλλού Μάνου», όπου η κίνηση άρχισε να μετατρέπεται σε σκέψη και η τεχνική σε καλλιτεχνική γλώσσα.
Η πορεία μου έχει διαμορφωθεί μέσα από συνεχή εκπαίδευση και έρευνα, με σεμινάρια και εργαστήρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό με καλλιτέχνες από την Ιταλία, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Ισπανία και την Πορτογαλία, καθώς και μέσα από σημαντικές εμπειρίες στο πεδίο της σύγχρονης performance, του χοροθεάτρου και του σωματικού θεάτρου.
Αργότερα, μέσα από οντισιόν στην Αθήνα, επιλέχθηκα από την ομάδα LUNA PARK και συμμετείχα ως χορεύτρια στο Βερολίνο, σε ένα διεθνές περιβάλλον έρευνας και performance.
Παράλληλα σημαντική εμπειρία αποτέλεσε η συμμετοχή μου στο 3ο Work Camp in Performance and Choreography στο Βερολίνο με την ομάδα LUNA PARK, στο πλαίσιο του προγράμματος “How to dance in times of crisis?”, μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον έρευνας και δημιουργίας.
Σημαντική στιγμή στη διαδρομή μου υπήρξε η συμμετοχή μου στην «Λυρική Αντιγόνη» του Σοφοκλή, σε μετάφραση Ανδρέα Ζούλα, με μουσική του Νίκου Ξανθούλη στην αρχαία λύρα, στο πλαίσιο των Ευρωπαϊκών Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς, όπου ήμουν χορογράφος και χορεύτρια σε μια σύγχρονη, λυρική προσέγγιση του έργου.
Στο ίδιο έργο παραχώρησα και συνέντευξη στην ΕΡΤ ως χορογράφος και χορεύτρια, η οποία προβλήθηκε τηλεοπτικά, καταγράφοντας τη σκηνική προσέγγιση της παράστασης μέσα από τη δική μου οπτική.
Ως δημιουργός, το έργο μου «ΚΩΔΙΚΑΣ» (“The Code”) αποτελεί έναν βασικό άξονα της πορείας μου. Έχει παρουσιαστεί και ταξιδέψει σε διαφορετικές πόλεις και φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με σημαντική παρουσία και στο Λονδίνο. Μέσα από live performance και videodance εκδοχές, το έργο εξερευνά τη σχέση σώματος, δομής και ταυτότητας, κινούμενο ανάμεσα στη σκηνή και την εικόνα.
Παράλληλα, έχω συμμετάσχει σε θεατρικές, χοροθεατρικές, ταινίες και video dance παραγωγές, ενώ είμαι ενεργό μέλος του CID UNESCO, διατηρώντας τη σύνδεση με το διεθνές πεδίο του χορού και της performance.
Σήμερα βρίσκομαι στη δημιουργία του τέταρτου έργου μου, το οποίο θα παρουσιαστεί τον Μάιο στο Θέατρο Παραμυθίας, συνεχίζοντας μια έρευνα πάνω στο χοροθέατρο και τη σύγχρονη performance.
Για μένα, το σώμα δεν είναι μέσο έκφρασης. Είναι ο τρόπος σκέψης της σκηνής. Και η σκηνή δεν είναι αποτέλεσμα είναι μια συνεχής διαδικασία ύπαρξης.
Θ. Λ.: Είναι η πρώτη σας σκηνοθεσία; Αν όχι ποια/ες είναι οι σκηνοθεσίες σας ως τώρα;
Ε.Κ: Δεν είναι η πρώτη μου σκηνοθετική/χορογραφική δουλειά. Έχω ήδη δημιουργήσει το έργο «ΚΩΔΙΚΑΣ» (“The Code”), το οποίο παρουσιάζεται και εξελίσσεται για πάνω από τέσσερα χρόνια σε φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με συνεχή παρουσία και στο Λονδίνο. Όπως σας ανέφερα στην προηγούμενη ερώτηση.
Έχω επίσης δουλέψει το έργο «Αντανακλάσεις» (“Reflections”), το οποίο είχε προγραμματιστεί να παρουσιαστεί στο Θέατρο Φούρνος, αλλά δεν πραγματοποιήθηκε λόγω της πανδημίας Covid-19.
Παράλληλα, έχω δημιουργήσει την performance «Τελικά τι είσαι;», μια τετράωρη σκηνική δράση στο πλαίσιο του Athens Video Dance Project στη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου συμμετείχα ως δημιουργός και ερμηνεύτρια.
Επιπλέον, έχω εμπειρία ως βοηθός σκηνοθέτη σε θεατρικές και χοροθεατρικές παραγωγές, τόσο σε ερασιτεχνικό όσο και σε επαγγελματικό πλαίσιο.
Αυτή την περίοδο βρίσκομαι στη δημιουργία του τέταρτου έργου μου, που θα παρουσιαστεί τον Μάιο στο Θέατρο Παραμυθίας.
Θ.Λ. :Σχετικά με το έργο σας, R.E.M (Reality Edited by Majority) με ποιά αφορμή και ποιά αιτία το σκεφτήκατε- εμπνευστήκατε και τι θα θέλατε να καταδείξετε με αυτόν τον τίτλο. Εννοώ κάτι θετικό, κάτι λιγότερο θετικό ως προς την αξία της αριθμητικής βαρύτητας ενός συνόλου;
Ε.Κ. : Η αφορμή για το έργο «R.E.M (Reality Edited by Majority)» γεννήθηκε από την ανάγκη μου να εξερευνήσω τη σχέση μεταξύ επιλογής, αντίληψης και συλλογικής ευθύνης μέσα στη σκηνή. Με ενδιέφερε το πώς η πραγματικότητα μπορεί να “διαμορφώνεται” μέσα από την πλειοψηφία και τι σημαίνει αυτό όταν μεταφέρεται σε ένα ζωντανό καλλιτεχνικό γεγονός.
Στο έργο, το κοινό δεν είναι απλός παρατηρητής αλλά ενεργό μέρος της διαδικασίας. Καλείται να επιλέξει, να επηρεάσει και τελικά να διαμορφώσει αυτό που βλέπει, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα και αυτό που παραμένει “κρυμμένο” πίσω από την επιλογή της πλειοψηφίας. Με ενδιαφέρει αυτή η μετάβαση από το βλέπω στο αποφασίζω και από το παρακολουθώ στο συμμετέχω.
Το έργο συνδέεται και με την έννοια των ονείρων — ενός χώρου όπου η λογική ρευστοποιείται και οι επιλογές δεν έχουν ηθική ταμπέλα ως “θετικό” ή “αρνητικό”. Για μένα, αυτές οι έννοιες είναι σε μεγάλο βαθμό υποκειμενικές και μεταβαλλόμενες, ανάλογα με το πλαίσιο.
Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα να καταργώ τη γραμμή ανάμεσα στον ερμηνευτή και τον θεατή. Να δημιουργώ συνθήκες όπου η ευθύνη μοιράζεται και το κοινό συνειδητοποιεί τη δική του συμμετοχή στη διαμόρφωση του αποτελέσματος.
Ταυτόχρονα, βρίσκω πολύ ενδιαφέρον το στοιχείο της παρατήρησης: το πώς αντιδρά το κοινό όταν συνειδητοποιεί ότι η επιλογή του έχει πραγματικό αντίκτυπο. Μέσα από αυτό αναδεικνύεται και μια κοινωνική διάσταση του έργου — η έννοια της συλλογικής απόφασης, της πλειοψηφίας και του πώς αυτή μπορεί να επηρεάσει ή ακόμη και να “σκεπάσει” τη μειοψηφία.
Δεν με ενδιαφέρει να δώσω μια ηθική απάντηση. Με ενδιαφέρει να ανοίξω ένα πεδίο εμπειρίας, όπου η επιλογή γίνεται υλικό της ίδιας της σκηνής.
Θ. Λ. :Μιλήστε μας λίγο για τα φανταστικά τοπία , στα οποία χάνονται οι ήρωες.
Ε.Κ.: Τα «φανταστικά τοπία» για μένα δεν είναι απλώς εικαστικές ή αφαιρετικές εικόνες. Είναι ψυχικοί και σωματικοί χώροι, όπου οι ήρωες δεν κινούνται γραμμικά, αλλά αποπροσανατολίζονται. Εκεί δεν υπάρχει σταθερό έδαφος ούτε ξεκάθαρη αφήγηση· υπάρχει περισσότερο μια κατάσταση μετάβασης.
Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αυτή η στιγμή όπου ο ήρωας χάνει την αίσθηση του “πού βρίσκεται” και αρχίζει να λειτουργεί περισσότερο με ένστικτο παρά με λογική. Σαν να περνά από έναν πραγματικό χώρο σε έναν εσωτερικό, όπου οι κανόνες αλλάζουν συνεχώς.
Στη δική μου σκηνική γλώσσα, αυτά τα τοπία δημιουργούνται μέσα από το σώμα, τον ρυθμό και την ατμόσφαιρα, όχι απαραίτητα από ρεαλιστικά σκηνικά. Είναι χώροι που θυμίζουν περισσότερο όνειρο ή μνήμη, όπου η εικόνα δεν είναι σταθερή αλλά μεταμορφώνεται συνεχώς.
Οι ήρωες μέσα σε αυτά τα τοπία δεν “χάνονται” με αρνητική έννοια· μετατοπίζονται. Απομακρύνονται από την ανάγκη της βεβαιότητας και μπαίνουν σε μια κατάσταση ρευστότητας, όπου το οικείο και το ανοίκειο συνυπάρχουν.
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ακριβώς αυτή η απώλεια ελέγχου: η στιγμή που η σκηνή δεν υπακούει πλέον σε αφήγηση, αλλά σε εμπειρία.
Θ.Λ. :Υπογράφετε την Σκηνοθεσία και την Ιδέα. Την συγγραφή υπογράφει η συνεργάτιδα σας Ηλέκτρα Ιακώβου. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να γίνεται μια καλλιτεχνική δουλειά με βάση την συνεργατικότητα; Και πιστεύετε ότι στην Τέχνη του Θεάτρου ταιριάζει περισσότερο μια αυστηρότητα ίσως και μια ιεραρχία, ή μια μεγαλύτερη ελευθερία και με τι πιστεύετε ότι ισοδυναμεί αυτή;
Ε.Κ. : Με τη συνεργάτιδά μου, Ηλέκτρα Ιακώβου, έχουμε μια πολύ ουσιαστική και δημιουργική συνεργασία. Υπάρχει αμοιβαία κατανόηση και εμπιστοσύνη στη διαδικασία, κάτι που θεωρώ καθοριστικό όταν δουλεύεις πάνω σε ένα κοινό καλλιτεχνικό έργο. Είναι ένας άνθρωπος με ιδιαίτερη γραφή και ευαισθησία, και αυτό λειτουργεί υποστηρικτικά στη συνολική δραματουργία.
Συχνά λέμε μεταξύ μας και με χιούμορ ότι έχει «την τσιτσιγκιός πένα», μια δική μας φράση που χρησιμοποιούμε χαριτολογώντας για τον τρόπο γραφής της, και που δείχνει ακριβώς αυτή τη ζωντανή και ανεπιτήδευτη σχέση που έχουμε στη συνεργασία.
Φυσικά, όπως σε κάθε συνεργασία, υπάρχουν και δυσκολίες. Όμως αυτές είναι και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της διαδικασίας, γιατί μέσα από αυτές διαμορφώνεται πραγματικά το έργο. Πιστεύω ότι οι συνεργασίες δεν είναι στατικές· χτίζονται πάνω στην επικοινωνία και στην κοινή στόχευση. Όταν υπάρχει κοινός στόχος, τότε η πορεία γίνεται συλλογική. Όταν δεν υπάρχει, δημιουργούνται συγκρούσεις που συχνά απομακρύνουν αντί να ενώνουν.
Σε πιο γενικό επίπεδο, θεωρώ ότι η Τέχνη του Θεάτρου χρειάζεται και ελευθερία και δομή. Μια δημιουργική αυστηρότητα που δεν καταπιέζει, αλλά οργανώνει το πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να υπάρξει η ελευθερία. Δεν πιστεύω σε μια απόλυτα ιεραρχική προσέγγιση, αλλά ούτε και σε μια εντελώς άναρχη διαδικασία.
Για μένα, η ισορροπία βρίσκεται στον σεβασμό: στον ρόλο του καθενός, στη στιγμή της πρόβας, στη σκηνική συνύπαρξη. Η ελευθερία της έκφρασης είναι απαραίτητη, αλλά αποκτά αξία όταν υπάρχει ταυτόχρονα και επίγνωση των ορίων και της ομάδας.
Τελικά, η συνεργασία στο θέατρο ισοδυναμεί με συνύπαρξη. Και αυτή η συνύπαρξη είναι που γεννά το έργο, όχι το άτομο από μόνο του.
Θ. Λ: Μιλήστε μας για την ομάδα σας και τις/ τους συνεργάτιδες/ συνεργάτες σας.
Ε. Κ. : Η ομάδα μου δεν λειτουργεί ως μια σταθερή, κλειστή δομή, αλλά ως ένα ζωντανό σύνολο ανθρώπων που εξελίσσεται μέσα από κάθε έργο. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η συνύπαρξη διαφορετικών ηλικιών, εμπειριών και διαδρομών, όπου ο καθένας φέρνει κάτι μοναδικό στη σκηνή.
Στην τωρινή μου ομάδα συμμετέχει η Άννα Ιζαμπώ Καπετανοπούλου, η μικρότερη, η οποία είναι μαθήτριά μου. Πρόκειται για μια νέα καλλιτέχνιδα με εξαιρετικό ταλέντο, αφοσίωση στη διαδικασία και καθαρή διάθεση εξέλιξης. Η σχέση της με τη σκηνή χαρακτηρίζεται από φυσικότητα και ευαισθησία. Η παρουσία της είναι σταθερή.
Η Ζήνα Βογιοκαλάκη είναι μια σταθερή συνεργάτιδα και μια πολύ καλή χορεύτρια, με την οποία έχουμε χτίσει μια όμορφη και υποστηρικτική σχέση μέσα από τα έργα. Είναι ένας άνθρωπος που έχει εξελιχθεί καλλιτεχνικά μέσα από τη διαδικασία, καθώς ξεκίνησε να ασχολείται επαγγελματικά με τον χορό και το θέατρο μέσα από τη συνεργασία μας.
Ο Στέλιος Σηφάκης, πρωταγωνιστής του έργου, είναι ένας εξαιρετικός ηθοποιός με αφασία, με έντονο χιούμορ, ευαισθησία και μια βαθιά ανθρώπινη παρουσία στη σκηνή. Είναι η πρώτη μας συνεργασία και μέσα από αυτή έχει έρθει πιο κοντά στον χορό και στη σκηνική έκφραση με έναν πολύ ουσιαστικό τρόπο.
Η Ανδριάνα Νίκλη είναι μια δημιουργική και χαρούμενη ηθοποιός, με έντονη φαντασία και διάθεση για παιχνίδι και αυθορμητισμό στη σκηνή. Φέρνει μια ζωντανή, αυθεντική ενέργεια στη διαδικασία, που ανοίγει χώρο για ελευθερία. Έχουμε ξανασυνεργαστεί σε δική της δουλειά, όπου ήμουν χορογράφος.
Η Έλενα Πολυχρονάτου, με την οποία έχουμε συνεργαστεί ξανά στο έργο «The Code» στο Τρένο στο Ρουφ, είναι μια πολύ δυνατή ηθοποιός με ιδιαίτερη σκηνική παρουσία. Θεωρώ ότι μέσα από τη διαδικασία της συνεργασίας μας ήρθε και πιο κοντά στη σωματική έκφραση και στον χορό.
Η Θεανώ Μαχαιρίδου, με ερασιτεχνικό υπόβαθρο στον χορό, είναι μια καλή χορεύτρια με προοπτικές και διαθέτει πολύ καλές βάσεις. Μέσα από τη συνεργασία μας εξελίχθηκε τόσο στη θεατρική όσο και στη σωματική της έκφραση. Είναι ένας πολύ δοτικός και υποστηρικτικός άνθρωπος, με έντονη ενσυναίσθηση και διάθεση προσφοράς.
Πολύ σημαντικοί για εμένα είναι και οι εξωτερικοί συνεργάτες, χωρίς τους οποίους τίποτα δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί: η Ευθυμία Μοίρα και ο Ευάγγελος Καλαβίτης, οι γονείς μου, που στηρίζουν ουσιαστικά και σταθερά όλη αυτή τη δημιουργική διαδρομή, καθώς και άνθρωποι που συμβάλλουν στην παραγωγική και οργανωτική πλευρά των έργων.
Θ.Λ. :Επιλέξατε την μορφή της διάδρασης ως επιπλέον επικοινωνία με τους κοινωνούς της παράστασης- θεατές. Μιλήστε μας γι αυτήν την επιλογή. Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι έχουν κουραστεί να είναι μόνο θεατές; Και τι σημαίνει για εσάς η φράση " καλός θεατής παράστασης"; Πώς το ερμηνεύετε;
Ε.Κ. : Η επιλογή της διάδρασης ως μορφή επικοινωνίας με το κοινό δεν είναι τυχαία ούτε απλώς «αισθητική». Αντίθετα, αποτελεί μια συνειδητή προσπάθεια να μετακινηθεί ο θεατής από τη θέση του παθητικού αποδέκτη σε έναν ρόλο πιο ενεργό, σχεδόν συν-δημιουργικό. Όταν ο θεατής συμμετέχει, ακόμη και με έναν διακριτικό τρόπο, η παράσταση παύει να είναι ένα κλειστό έργο και γίνεται μια ζωντανή εμπειρία που διαμορφώνεται στο παρόν.
Πιστεύω πως, σε μεγάλο βαθμό, οι άνθρωποι σήμερα έχουν κουραστεί από τη μονοδιάστατη κατανάλωση εικόνων και πληροφοριών. Ζούμε σε μια εποχή υπερπληροφόρησης, όπου συχνά παρακολουθούμε χωρίς να συμμετέχουμε πραγματικά. Η διάδραση στο θέατρο έρχεται να αντιστρέψει αυτό το μοτίβο: να επαναφέρει την αίσθηση της παρουσίας, της ευθύνης και της προσωπικής εμπλοκής. Δεν είναι απλώς «να βλέπω», αλλά «να είμαι μέσα σε αυτό που συμβαίνει».
Όσο για τη φράση «καλός θεατής παράστασης», την αντιλαμβάνομαι όχι ως αξιολογικό χαρακτηρισμό, αλλά ως στάση. Καλός θεατής δεν είναι αυτός που «καταλαβαίνει τα πάντα» ή που χειροκροτεί πάντα, αλλά εκείνος που παραμένει ανοιχτός. Που αφήνει χώρο στο έργο να τον αγγίξει, να τον προβληματίσει, ακόμη και να τον αμφισβητήσει. Είναι ο θεατής που δεν αναζητά μόνο απαντήσεις, αλλά επιτρέπει και τα ερωτήματα να μείνουν ζωντανά μετά το τέλος της παράστασης.
Με αυτή την έννοια, ο «καλός θεατής» δεν είναι παθητικός δέκτης, αλλά ενεργός συμμέτοχος σε μια εμπειρία που συνεχίζεται και πέρα από τη σκηνή.
Θ.Λ. : Υπάρχουν στοιχεία χορού ή χοροθεάτρου στην παράσταση; Και θα θέλατε να μας δώσετε μια προσέγγιση της έννοιας χοροθέατρο;
Ε.Κ. : Στην παράσταση υπάρχουν στοιχεία χορού και χοροθεάτρου, όμως δεν λειτουργούν ως ξεχωριστά «είδη» μέσα στο έργο. Αντίθετα, ενσωματώνονται οργανικά στη σκηνική γλώσσα και υπηρετούν την συνολική δραματουργία. Το σώμα δεν περιορίζεται στην εκφορά λόγου, αλλά γίνεται βασικός φορέας νοήματος, συναισθήματος και ρυθμού.
Όσον αφορά το χοροθέατρο, το αντιλαμβάνομαι ως μια υβριδική μορφή τέχνης όπου το θέατρο και ο χορός συνυπάρχουν χωρίς ιεραρχία. Δεν υπάρχει αυστηρός διαχωρισμός ανάμεσα στην αφήγηση και την κίνηση. Το σώμα δεν «συνοδεύει» το κείμενο, αλλά συχνά το προηγείται ή το ανατρέπει. Έτσι δημιουργείται μια σκηνική γλώσσα πιο ποιητική, πιο ελεύθερη, που βασίζεται στη σωματική εμπειρία και όχι μόνο στη λογική αφήγηση.
Σε σχέση με τη σύγχρονη performance τέχνη, την οποία και χρησιμοποιώ ως βασικό εργαλείο της καλλιτεχνικής μου προσέγγισης, μιλάμε για μια μορφή που ξεφεύγει από τα όρια του κλασικού θεάτρου. Η performance τέχνη δίνει έμφαση στην παρουσία και στο «συμβάν» της στιγμής. Δεν ενδιαφέρεται απαραίτητα για την αναπαράσταση ενός ρόλου, αλλά για την ίδια την πράξη του «είμαι εδώ και συμβαίνω τώρα».
Είναι μια τέχνη που συμβαίνει στο παρόν, τη στιγμή της εκτέλεσής της, και δεν μπορεί να αναπαραχθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, ο διαχωρισμός ανάμεσα σε ηθοποιό και θεατή αρχίζει να θολώνει: ο performer δεν παίζει απλώς έναν ρόλο, αλλά παράγει παρουσία, ενώ ο θεατής δεν παρακολουθεί παθητικά, αλλά γίνεται μέρος της εμπειρίας, έστω και σε επίπεδο ενέργειας και αντίδρασης.
Έτσι, η performance τέχνη, όπως την προσεγγίζω, δεν είναι απλώς ένα είδος, αλλά ένας τρόπος σκέψης πάνω στη σκηνή: μια ζωντανή διαδικασία όπου το έργο γεννιέται και ολοκληρώνεται μέσα στη σχέση όλων των παρόντων.
Θ.Λ. : Εν αρχή ην ο Λόγος ή εκτιμάτε ότι το σώμα ερμηνεύει σχεδόν αυτόματα, εσωτερικεύει και αντιδρά αμέσως καταγράφοντας όλα τα σημεία μιας πραγματικότητας ή μιας εντύπωσης;;
Ε. Κ. : Το δίπολο «λόγος ή σώμα» είναι κάπως παραπλανητικό, γιατί στην πράξη τα δύο δεν λειτουργούν ποτέ εντελώς χωριστά. Ο λόγος δεν είναι μόνο λέξεις· είναι και σκέψη, δομή, νόημα. Και το σώμα δεν είναι απλώς εκτελεστής· είναι φορέας εμπειρίας, μνήμης και άμεσης αντίδρασης.
Αν το δούμε μέσα από μια θεατρική και performative οπτική, θα έλεγα ότι το σώμα προηγείται συχνά του λόγου. Αντιδρά πρώτα, καταγράφει πρώτα, «ξέρει» πριν διατυπωθεί το οτιδήποτε σε λέξεις. Ένα βλέμμα, μια ένταση, μια αλλαγή ρυθμού ή αναπνοής είναι ήδη ερμηνεία της πραγματικότητας, πριν αυτή γίνει συνειδητός λόγος. Με αυτή την έννοια, το σώμα εσωτερικεύει και απαντά σχεδόν αυτόματα, όχι μηχανικά, αλλά μέσα από ένα βαθύ αποτύπωμα εμπειρίας.
Ο λόγος έρχεται συχνά μετά για να οργανώσει, να ορίσει ή να περιορίσει αυτό που το σώμα έχει ήδη «καταλάβει». Δεν είναι όμως ανώτερος ούτε κατώτερος· είναι ένας άλλος τρόπος επεξεργασίας του ίδιου υλικού.
Στην performance τέχνη, αυτό γίνεται ακόμη πιο καθαρό: το σώμα δεν «μεταφράζει» απλώς τον λόγο, αλλά παράγει νόημα από μόνο του. Η παρουσία, η κίνηση, η ακινησία, ακόμη και η απουσία δράσης, λειτουργούν ως γλώσσα. Ο θεατής δεν διαβάζει μόνο τι λέγεται, αλλά κυρίως τι συμβαίνει σωματικά στο εδώ και τώρα.
Άρα, αντί για το «εν αρχή ην ο Λόγος», θα μπορούσαμε ίσως να σκεφτούμε ότι στην καλλιτεχνική πράξη το αρχικό γεγονός είναι η εμπειρία — και αυτή μπορεί να γίνει άλλοτε σώμα, άλλοτε λόγος, και συνήθως κάτι ανάμεσα στα δύο.
Θ.Λ. :Τι θα θέλατε να πείτε από αυτό το μικρό ας πω δημόσιο βήμα στους ανθρώπους, στον κόσμο;
Ε.Κ. : Θα έλεγα απλά να είμαστε πιο παρόντες σε ό,τι ζούμε. Να μην βλέπουμε τη ζωή σαν κάτι που απλώς παρακολουθούμε, αλλά σαν κάτι που μας αφορά άμεσα. Και να αφήνουμε χώρο για εμπειρίες που δεν εξηγούνται εύκολα, αλλά μας αλλάζουν.
Θ.Λ. : Κλείνοντας να θυμίσουμε ότι η παράσταση ανεβαίνει για τα 3 Σάββατα του Μαίου 2026 και την τελευταία Κυριακή του μήνα. Στις 9μμ τα Σάββατα και στις 5μμ την Κυριακή στο Θέατρο παραμυθίας στον Κεραμεικό.
Ε. Κ. : Σωστά, είναι 3 Σάββατα στις 21:00 και 1 Κυριακή στις 17:00.
Θα χαρούμε να σας δούμε εκεί και να μοιραστούμε όλοι μαζί αυτή τη νέα εμπειρία.
Θ. Λ. : Μετά θα τραγουδήσουμε ΚΑΡΑΟΚΕ;;
Ε. Κ. : Εννοείται πως θα έρθουμε, για καραόκε, τραγούδι, φαγητό και χορό, να περάσουμε υπέροχα.
Σας ευχαριστώ πολύ για όλα.
Να είστε καλά, καλή συνέχεια και σας εύχομαι ό,τι καλύτερο.
Θ. Λ. : Σας ευχαριστούμε θερμά.
Μισός Βασιλιάς Μέρος 1ο
Το ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ
ως αίθουσα παράστασης
και η ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΛΥΣΗ- ΔΡΟΜΟΙ ΤΕΧΝΗΣ ως χώρος υποδοχής
των κοινωνών της παράστασης- θεατών
έχουν την χαρά να φιλοξενούν
για 6 παραστάσεις
από τις 22 που είναι η πρεμιέρα, έως και τις 27 Απριλίου 2026
στις 8:30μμ
την θεατρική διασκευή
του δραματικού έργου
Μισός Βασιλιάς Μέρος 1ο,
την οποία διασκευάζει και σκηνοθετεί ο σκηνοθέτης
κ. Θανάσης Χρυσός,
και την παρουσιάζει η θεατρική ομάδα ψυχολογίας του ΕΚΠΑ.
Η είσοδος είναι ελεύθερη για τους κοινωνούς της παράστασης- θεατές.
Συγγραφέας του έργου είναι ο Joe Abercrombie. Η μετάφραση ανήκει στον Ανδρέα Μιχαηλίδη. Παίζουν : Νικολέττα Σταύρου, Αλεξάνδρα Ζουβελέκη, Αναστασία Μιχαλινού, Δήμητρα Πηλαβά, Μαρία Κωνσταντάρα, Νικολίτσα Λαϊνά
Καλωσόρισμα
Αγαπητέ κύριε Χρυσέ, κατ' αρχήν, σας ευχαριστούμε πολύ για την έως τώρα συνεργασία σας με εμάς ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΛΥΣΗ - ΔΡΟΜΟΙ ΤΕΧΝΗΣ και ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ.
Παρουσιάζοντας σας στον ιστότοπό μας, να πούμε ότι σε τακτά χρονικά διαστήματα ανεβάζετε παραστάσεις πρωτότυπες και ιδιαίτερες, συνήθως δικές σας διασκευές από κωμωδίες από το ξένο, αγγλικό κυρίως δραματολόγιο είτε από τον κινηματογράφο. Τις παραστάσεις αυτές τις ανεβάζετε με την ομάδα θεάτρου του τμήματος ψυχολογίας του ΕΚΠΑ με ελεύθερη είσοδο για όλους/ες όσους/ες θα ήθελαν να τις παρακολουθήσουν.
Ερώτηση
Θα θέλατε να μας αναφέρετε τους τίτλους των παραστάσεων σας ως τώρα; Και ως σκηνοθέτης και , αν θέλετε, ως ηθοποιός; Και, να μας μιλήσετε γι' αυτές τις ιδιότητες σας, με τις οποίες έχετε προσεγγίσει και προσεγγίζετε την Θεατρική Σκηνή;
Απάντηση
Η πρώτη μου επαφή με το θέατρο ήταν ως ηθοποιός στη φοιτητική θεατρική ομάδα ΑΤΡΑΠΟΣ του ΠΟΦΠΑ, με σκηνοθέτη το Στέφανο Μπλάτσο, τον οποίο θεωρώ το δάσκαλό μου, και βοηθό σκηνοθέτη τη Ντέμη Σταυράκη. Από τότε έχω παρακολουθήσει μαθήματα στο Θέατρο των Αλλαγών, όπως Σωματικό Θέατρο με την Ασπασία Μηλιαράκη και θεατρική μετάφραση με τον Δημήτρη Μαυρίκιο. Ξεκίνησα να σκηνοθετώ πριν περίπου 20 χρόνια. Αφορμή ήταν μια παγκόσμια πρωτοβουλία για ανέβασμα της Λυσιστράτης ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ, το 2004. Ήταν μια παράσταση με μαθητές Λυκείου, είδα ότι “δούλευε”, είχε επιτυχία, και από τότε η σκηνοθεσία έχει γίνει κεντρικό κομμάτι της ζωής μου.
Προτιμώ τις θεατρικές αποδόσεις κινηματογραφικών έργων γιατί και εγώ και το νεανικό κοινό στο οποίο απευθύνομαι είναι πιο εξοικειωμένο με τους ρυθμούς και τη γλώσσα του κινηματογράφου. Επίσης, προτιμώ κωμωδίες. Ο λόγος είναι ότι σου επιτρέπουν να μιλήσεις για σημαντικά πράγματα, ίσως περισσότερο από τα δράματα. Είναι αυτό που λέει ο Όσκαρ Γουάιλντ: "Αν θες να πεις στους ανθρώπους την αλήθεια, κάνε τους να γελάσουν, αλλιώς θα σε σκοτώσουν".
Οι πατέρες της σύγχρονης κωμωδίας είναι, βεβαίως, οι Monty Pythons, γι' αυτό και ανέβασα το Life of Brian πέρσι (2025). Παλιότερα, το 2022, είχα ανεβάσει και τους Ιππότες της Ελεεινής Τραπέζης, με τη Θεατρική Ομάδα του Παιδαγωγικού (ΕΚΠΑ) την οποία συντόνιζα τότε. Η λίστα των τελευταίων χρόνων συμπληρώνεται με το Ολόκληρος ο Σέξπηρ σε Μία Ώρα, των Λονγκ, Ουίνφλιντ και Σίνγκερ, το 2024.
Ερώτηση
Πείτε μας, αν θέλετε, μερικά πράγματα για το έργο που ανεβάζετε και για τον Συγγραφέα.
Απάντηση
Το φετινό έργο, ο Μισός Βασιλιάς (μέρος 1ο) του Joe Abercrombie, είναι ένα κλασσικό Hero's Journey, δηλαδή μια ιστορία ενηλικίωσης, και παράλληλα μια ιστορία εκδίκησης. Ο Abercrombie είναι από τους κορυφαίους συγγραφείς fantasy παγκοσμίως, είναι κι ο ίδιος Ψυχολόγος, και έχει καταφέρει να ανανεώσει το είδος χρησιμοποιώντας χαρακτήρες με ψυχολογικό βάθος που παλεύουν για ταυτότητα και νόημα σε ένα αδυσώπητο κόσμο που ταλανίζεται από τον αγώνα για εξουσία. Το φανταστικό χρησιμοποιείται ως μια μεταφορά του δικού μας κόσμου, και οι χαρακτήρες του αποτελούν καθρέφτες πλευρών της δικής μας ψυχής.
Στο Μισό Βασιλιά, ο Γιάρβι, ένα αγόρι, ένας πρίγκιπας με εκ γενετής αναπηρία, που προοριζόταν για το Ιερατείο, βρίσκεται να γίνεται βασιλιάς έπειτα από το θάνατο του πατέρα και του αδερφού του. Παρακολουθούμε την περιπέτειά του στην προσπάθεια να εκδικηθεί το θάνατό τους και να πάρει πίσω το θρόνο που του κλέβουν.
Ένα χαρακτηριστικό του Abercrombie είναι η κινηματογραφική γραφή, έχει άλλωστε δουλέψει στον κινηματογράφο. Το έργο του έχει έντονη δράση και η διασκευή του για το θέατρο ήταν σχεδόν "αυτόματη", χωρίς πολλές μετατροπές. Επέλεξα να το χωρίσω σε δύο μέρη για να μπορέσουμε να το δουλέψουμε επαρκώς. Φέτος, λοιπόν, θα δείξουμε το 1ο μέρος, και την επόμενη χρονιά το 2ο.
Ερώτηση
Τι σας συνδέει με την κωμωδία και τι με το δράμα, ώστε έχετε αρχίσει να επιλέγετε πιο δραματικά έργα; Και, πώς πιστεύετε ότι μπορεί να φωτίσει το ίδιο γεγονός η κωμωδία και πώς το δράμα;
Απάντηση
Φέτος είναι η πρώτη μου προσέγγιση ενός δραματικού έργου. Καλώς ή κακώς, το κείμενο έχει χιούμορ και γέλιο από μόνο του, οπότε πολλοί ίσως το χαρακτήριζαν κωμωδία. Έχει όμως και έντονα δραματικές σκηνές - με την έννοια της δράσης, βεβαίως, όχι του "μελό". Ήταν πραγματικά απολαυστικό να δουλεύουμε αυτές τις σκηνές με την ομάδα, και η μουσική του Basil Polydouris από το Conan the Barbarian, την οποία χρησιμοποιώ ως δραματουργικό στοιχείο, μας βοηθάει πολύ. Η βασικότερη απαίτηση από μια θεατρική παράσταση, είτε κωμωδία είτε δράμα, είναι, για να το πω απλά, να μην είναι βαρετό. Το θέατρο πρέπει να ενθουσιάζει. Μέτριο θέατρο, κατά την άποψή μου, δεν έχει λόγο ύπαρξης. Το θέατρο είναι συμπυκνωμένη ζωή, μια ιερή τελετουργία συνένωσης της ανθρωπότητας, μια συλλογική προσέγγιση της αλήθειας, στην οποία συμμετέχουμε όλοι μας, συγγραφέας, σκηνοθέτης, ηθοποιοί και θεατές. Και η κωμωδία και το δράμα αποτελούν ψυχαγωγία, αγωγή της ψυχής. Δεν πρόκειται για ένα θέαμα, για κάτι που βλέπεις: είναι κάτι που ζεις, και αναδιατάσσει μέσα σου την αναπαράσταση του κόσμου.
Ερώτηση
Έχετε καταφέρει να διατηρήσετε ζωντανή την θεατρική ομάδα του τμήματος ψυχολογίας του ΕΚΠΑ, ενώ οι συμμετέχοντες κάθε χρόνο αλλάζουν, αφού κάποιοι γίνονται απόφοιτοι, κάποιοι προτιμούν να εκφραστούν διαφορετικά, ως προς την Τέχνη. Τι είναι αυτό που κρατάει σε αυτήν την δημιουργική εργασία- την παράσταση- αυτούς τους νέους ανθρώπους; Και, έχει ασχοληθεί κάποιος/α από την ομάδα σας, μέσα στον χρόνο, επαγγελματικά με την Τέχνη του Θεάτρου; Ή αφοσιώθηκαν στην ειδικότητα των σπουδών τους;
Απάντηση
Ο φοιτητικός χώρος, ως χώρος νεολαίας, είναι ιδιαίτερα ζωντανός. Είναι μια τελευταία ευκαιρία να ψαχτείς πριν μπεις στο λούκι της επιβίωσης. Αυτό είναι που με κάνει να ασχολούμαι με αυτό που λέγεται "ερασιτεχνικό" θέατρο. Όλοι μας, ως θεατές, έχουμε την εμπειρία ερασιτεχνικών παραστάσεων που τις απολαύσαμε περισσότερο από επαγγελματικές, ακριβώς λόγω αυτής της ζωντάνιας. Οι τρόποι δεν είναι δεδομένοι, οι ηθοποιοί τούς ψάχνουν συνεχώς και αυτή η αναζήτηση, η προσπάθεια υπέρβασης των προσωπικών τους ορίων, είναι που μας γοητεύει. Λειτουργεί ως παράδειγμα θάρρους για εμάς ως θεατές, μας ενδυναμώνει. Όταν ένας ηθοποιός σου προσφέρει την τεχνική του, είναι κάτι. Όταν σου προσφέρει τον εαυτό του, είναι κάτι άλλο…
Κάποιοι από τους φοιτητές που είχα ως ηθοποιούς κατά καιρούς ασχολήθηκαν επαγγελματικά στη συνέχεια. Η μεγαλύτερη ικανοποίησή μου, όμως, ήταν ότι οι περισσότεροι έγιναν, αυτό που λέμε, "καλοί θεατές". Μπόρεσαν να αποκτήσουν κριτήρια για να απολαύσουν μια καλή θεατρική παράσταση. Επιπλέον, καθώς πρόκειται για νεολαία, έχω δει αρκετά παιδιά να μεταμορφώνονται μέσα από την εμπειρία τους πάνω στη σκηνή. Να αποκτούν αυτοπεποίθηση και να αλλάζουν τον ίδιο τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τη ζωή και τη θέση τους μέσα στην κοινωνία.
Ερώτηση
Θα μπορούσε κάποιος εκτός σχολής να συμμετάσχει σε παράσταση σας, και θα θέλατε να συνεργαστείτε με επαγγελματίες ηθοποιούς;
Απάντηση
Η ομάδα αποτελείται κατά κύριο λόγο από φοιτητές Ψυχολογίας του ΕΚΠΑ. Δεχόμαστε και άτομα από άλλα τμήματα, καθώς και άλλα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας. Αν κάποιος έχει πραγματικό πάθος με το θέατρο, και μπορεί να αντέξει τις άπειρες ώρες των προβών, δεν θα τον αποκλείσουμε!
Ερώτηση
Θα σας ενδιέφερε να παρουσιάσετε μια παράσταση για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, όπως σεζόν, με επαγγελματικούς όρους;
Απάντηση
Σε αυτή τη φάση της ζωής μου δεν σκέφτομαι να ασχοληθώ επαγγελματικά με το θέατρο. Στη Θεατρική Ομάδα Ψυχολογίας, προετοιμάζουμε την παράσταση όλο το ακαδημαϊκό έτος και την παρουσιάζουμε την Άνοιξη. Καθώς οι ηθοποιοί είναι φοιτητές και έχουν κι άλλες υποχρεώσεις, συνήθως δεν είναι, στη συνέχεια, διαθέσιμοι για παραστάσεις σε σεζόν. Δεν θα το απέκλεια, βεβαίως, αν υπάρξει η διάθεση.
Γενικότερα, και δυστυχώς, ο επαγγελματικός χώρος του θεάτρου έχει υπερβολικά πολλά “θεάματα”, προϊόντα πολιτιστικής κατανάλωσης. Υπάρχουν βεβαίως και εξαιρετικές επαγγελματικές παραστάσεις, εκτιμώ όμως ότι ίσως στην πλειοψηφία λείπει η “ψυχή”, επειδή αντανακλούν το mainstream της εποχής μας. Μοιάζουν κάτι σαν παραγωγές του Netflix: θεματολογία της μόδας, φόρμα (μανιέρα), εγκατάλειψη της προσπάθειας για οικοδόμηση νοήματος ή, χειρότερα, χειραγώγηση και δήθεν, υποχώρηση του ανθρωπιστικού υπόβαθρου προς όφελος μιας απολίτικης διαδικασίας προσωπικής εκτόνωσης. Όλο αυτό έχει διαμορφώσει ένα θεατρικό κοινό με τέτοιες απαιτήσεις, προσδοκίες και, φοβάμαι, αισθητική. Οι άνθρωποι που έχουμε αγαπήσει το θέατρο ως χώρο δράσης και όχι θεάματος "κυνηγάμε τις καλές παραστάσεις με την καραμπίνα”.
Δύσκολο κλίμα, λοιπόν, για το ποιοτικό επαγγελματικό θέατρο,και προσωπικά διστάζω να μπω με τέτοιους όρους στο χώρο.
Ερώτηση
Πιστεύετε ότι θα ενδυναμωθεί η έννοια της συλλογικής δημιουργίας μέσα από την ύπαρξη των θεατρικών ομάδων ή θα αποδυναμωθουν αυτές; Και πόσο σημαντική είναι μία θετική εξέλιξη για το Θέατρο εν γένει;
Απάντηση
Όχι μόνο το θέατρο, αλλά όλες οι μορφές τέχνης, όπως ο κινηματογράφος, η μουσική και η λογοτεχνία, βρίσκονται υπό πίεση σήμερα από το "πνεύμα της εποχής", το μεταμοντερνισμό. Οι κοινωνικές επιστήμες, επίσης - αν δεν πρωταγωνιστούν οι ίδιες σε αυτή την επίθεση. Ουσιαστικά δέχεται επίθεση η ιδέα ότι οι άνθρωποι μπορούν να είναι ατομικότητες οι οποίες αλληλεπιδρούν και σχηματίζουν συλλογικότητες. Σερβίρεται ένας μπουφές προμαγειρεμένων ταυτοτήτων: διαλέγεις, φοράς μια, και πλέον "είσαι αυτό". Αύριο, το αλλάζεις αν θέλεις. Μια κορνιοτοποίηση, η οποία, δεν είναι τυχαίο, αποτελεί και το υπόβαθρο της ανάπτυξης οπισθοδρομικών κινημάτων παγκοσμίως, του κακού δηλαδή που ο ίδιος ο μεταμοντέρνος προοδευτισμός ισχυρίζεται ότι ξορκίζει. Πωλείται μια ψευδαίσθηση ατομικής παντοδυναμίας που καλύπτει την απόλυτη υποχώρηση της ιδέας της συλλογικής, πολιτικής προόδου.
Είμαι (όπως ο Freud) από τους απαισιόδοξους. Νομίζω ότι όλοι εμείς που ασχολούμαστε με την κωμωδία είμαστε απαισιόδοξοι. Γι' αυτό κάνουμε καλή κωμωδία: είμαστε αναγκασμένοι την αισιοδοξία να την φτιάχνουμε μόνοι μας.
Βεβαίως, το τελευταίο που βγήκε από το κουτί της Πανδώρας ήταν η Ελπίδα, και από αυτό κρατιόμαστε όλοι. Ακόμα και αν δεν μπορούμε να την συλλάβουμε στην ολότητα της, η αλήθεια υπάρχει και μπορούμε να την προσεγγίζουμε. Είναι ακόμα ζωντανή αυτή η διαδικασία στον κόσμο, και προς αυτή θεωρώ ότι συμβάλλουμε.
Κλείσιμο
Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω το Θέατρο Παραμυθίας και την Θεατρική Λύση για την άψογη συνεργασία μας τόσα χρόνια, και για τη φιλοξενία με την οποία μας στηρίζουν ως ομάδα.
Σας ευχαριστούμε πολύ
Θεατρική Λύση - Δρόμοι Τέχνης
Απαραίτητη κράτηση, στα τηλέφωνα: 6993224018, 6977655097
Με αφορμή την παρουσίαση του συγγραφικού του έργου στο art cafe Θεατρική Λύση - Δρόμοι Τέχνης, η ηθοποιός και ιδρυτικό μέλος της Θεατρικής Λύσης, Σοφία Σαββίδου, τον καλωσορίζει και μας τον συστήνει, μέσα από την κουβέντα τους:
Αγαπητέ Κώστα,
καλώς ήρθες στην Θεατρική Λύση - Δρόμοι Τέχνης! Στην εκδήλωση Με Πυξίδα Το Χαρτί, στην οποία παρουσιάζουμε κάθε άνθρωπο που χρειάζεται χαρτί και μολύβι για να δημιουργήσει και να εκφραστεί, θα είσαι πάντα ευπρόσδεκτος με ό,τι νέο γράψεις! Θα ήθελα να μου απαντήσεις σε κάποια ερωτήματα με σημασία, προκειμένου να γνωρίσουμε την προσέγγιση σου στην διαδικασία της συγγραφής.
01
Σοφία: Πώς γράφεις;
Κώστας: Για να ξεκινήσω να γράφω πρέπει να ξέρω την αρχή και το τέλος, κυρίως το τέλος. Από που ξεκινάω και που πάω. Αν έχω αυτές τις δύο σταθερές ξέρω ότι έχω «έργο» έστω κι ας μην έχω γράψει μια λέξη.
04
Σοφία: Από πότε γράφεις;
Κώστας: Θα μπορούσα να δώσω την κοινότοπη απάντηση «Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου» αλλά η αλήθεια είναι από όταν ξεπέρασα τις αναστολές μου
06
Σοφία: Πώς επικοινωνείς τα γραπτά σου με τον κόσμο
Κώστας: Ο «βιολογικός» ρόλος των θεατρικών έργων είναι να ανέβουν στην σκηνή. Αυτό είναι το σκεπτικό μου. Πως ένα έργο μου θα φτάσει στο κοινό μέσω σκηνής. Άρα προσπαθώ να έρθω σε επαφή με ανθρώπους που θέλουν να ανεβάζουν καινούρια έργα.
08
Σοφία: Εκτιμάς ότι ένα θεατρικό έργο ομοίως διαβάζεται και αναπαρίσταται στην σκηνή ή τι είναι προτιμότερο;
Κώστας: Ένα έργο όταν το διαβάζεις βγάζεις τα δικά σου συμπεράσματα μέσα από το προσωπικό σου πρίσμα και μέσα από τα φίλτρα σου. Όταν το βλέπεις στην σκηνή βλέπεις την άποψη και την απόδοση του σκηνοθέτη κυρίως και των συντελεστών. Α, υπάρχει και μια τρίτη ερμηνεία. Αυτή που είχε ο συγγραφέας στο μυαλό του όταν το έγραφε
02
Σοφία: Γιατί γράφεις;
Κώστας: Εν είδει ψυχοθεραπείας
03
Σοφία: Τι γράφεις;
Κώστας: Οτιδήποτε μπορεί να διεγείρει τους εγκεφαλικούς νευρώνες μου. Μια κουβέντα που άκουσα στον δρόμο, μια εικόνα που είδα, έναν πίνακα, ένα τραγούδι που άκουσα. Ένα βίωμα.
05
Σοφία: Ως πότε θέλεις να γράφεις;
Κώστας: Μέχρι τότε που θα έχω κάτι να πω και να ενδιαφέρει τουλάχιστον άλλον έναν εκτός από μένα.
07
Σοφία: Τι σε συγκινεί στην διαδικασία της γραφής;
Κώστας: Που κάποια στιγμή κατά την διαδικασία της γραφής, αυτονομούνται οι ρόλοι. Που βάζεις κάποιον ρόλο να «πει» κάτι και ξαφνικά σαν να τον ακούς να σου λέει «Αυτό εγώ δεν πρόκειται να το πω ποτέ» ή ξαφνικά ένας ρόλος «λέει» κάτι που δεν το είχα σκεφτεί ποτέ.
09
Σοφία: Έχεις κάποιο κοινωνικό όραμα γράφοντας ή γράφεις για σένα;
Κώστας: Αν καταφέρω να προβληματίσω ή να συγκινήσω έστω και έναν, κάτι έχω πετύχει.
10
Σοφία: Θέλεις να εκδώσει τα έργα σου η Θεατρική Λύση και γιατί;
Κώστας: Φυσικά. Γιατί θέλω να συνεργάζομαι πάντα με ανθρώπους ανοικτόμυαλους ανθρώπους. Μου έκανε πολύ μεγάλη και πολύ καλή εντύπωση ότι ενώ τους προσέγγισα χωρίς να τους γνωρίζω ή να με γνωρίζουν αμέσως ενδιαφέρθηκαν .
Σοφία: Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ! Αυτή η σύντομη συζήτηση είναι μία αφορμή γνωριμίας με το έργο σου. Περισσότερα την Κυριακή 30 Ιουνίου 2024 στην Θεατρική Λύση - Δρόμοι Τέχνης, Παραμυθίας 28-30 στον Κεραμεικό! Στις 6μμ-8μμ. Ακολουθεί μουσική εκδήλωση. Θα τραγουδήσεις;
Κώστας: Σε καμία περίπτωση!
Προσωπικά έχω επιλέξει αυτό το είδος τρόμου και μυστηρίου είτε κινηματογραφικά είτε λογοτεχνικά ως θεατής και ως σκηνοθέτης και ίσως και ως τρόπο ζωής και είναι κάτι που λείπει από το ελληνικό θέατρο....
«Λιγεία»
"Η εκδίκηση ενός φαντάσματος"
------
Χάρης Κιούλος
Με αφορμή την παράσταση " Η εκδίκηση ενός φαντάσματος" ο σκηνοθέτης κι εμπνευστής της, μας μεταφέρει στιγμές από την προσωπική ζωή του κι απ' την παράσταση.
01
Θα θέλατε να μας πείτε λίγα πράγματα για εσάς. Πως προέκυψε το θέατρο στην ζωή σας;
Η καταγωγή μου είναι από την Πελοπόννησο και είμαι σχετικά κοντά στην Επίδαυρο. Από την παιδική μου ηλικία (περίπου 5 ετών) τα καλοκαίρια, πηγαίναμε οικογενειακώς να δούμε παραστάσεις - τότε η αλήθεια είναι ότι δεν καταλάβαινα και πολλά άλλα, μαγευόμουν από την δυναμική και μόνο του χώρου.
03
Πότε ξεκίνησε η σκηνοθετική σας πορεία;
Την πρώτη μου παράσταση την έκανα αρκετά αργότερα και ας την είχα από νεαρός στο μυαλό μου. Κι αυτό, γιατί παντρεύτηκα πολύ μικρός και οι οικογενειακές υποχρεώσεις δεν με άφηναν να ασχοληθώ με το θέατρο... Ήταν, λοιπόν, το 2022 που ανέβηκε η «Λιγεία» του Έντγκαρ Άλλαν Πόε,
σε δίκη μου διασκευή και σκηνοθεσία στο φιλόξενο θέατρο Παραμυθίας.
Είναι ένα έργο μυστηρίου και φαντασίας όπως και το έργο που ανεβάζουμε αυτή την περίοδο.
05
Ποια είναι η υπόθεση του έργου;
Η υπόθεση έχει να κάνει με μια γυναικοκτονία που διαπράχθηκε από έναν πλούσιο και ισχυρό άνδρα. Όμως, οι τύψεις του αλλά, και το φάντασμα της γυναίκας που σκότωσε θα τον στοιχειώνουν για πάντα. Το φάντασμα της δολοφονημένης γυναίκας ζητάει εκδίκηση. Για να καταφέρει αυτό που θέλει, θα δελεάσει έναν νεαρό στρατηγό, τον Αντρέ, ο οποίος θα την ερωτευτεί παράφορα που στο τέλος... Έως εδώ νομίζω φτάνει για να κρατήσουμε τους θεατές σε αγωνία...
02
Φαντάζομαι πως δεν τελείωσε στα καλοκαίρια η μαγεία.
Κάθε άλλο, τον χειμώνα στην Αθήνα, η μητέρα μου που αγάπαγε πολύ το θέατρο, συνέχιζε να με πηγαίνει σε θεατρικές παραστάσεις (κυρίως πρόζα). Μεγαλώνοντας, εθισμένος πια από το θέατρο, συνέχισα να βλέπω πολλές παραστάσεις (περίπου 30 την χρόνια). Αρχικά ήθελα να γίνω κριτικός θεάτρου αλλά στην Ελλάδα δεν υπήρχε κάποια σχολή για να σπουδάσω...μετά ήθελα να γίνω ηθοποιός. Πήγα σε μια σχολή υποκριτικής έπαιξα λίγο στην τηλεόραση και στο θέατρο αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι μου ταιριάζει καλύτερα η δουλειά του σκηνοθέτη.
04
Και πάλι σκηνοθετείτε παράσταση με θέμα μυστήριο και τρόμο.
Ναι, λέγεται "Η εκδίκηση ενός φαντάσματος". Εμπνεύστηκα από την ταινία του Ρότζερ Κόρμαν «Τhe terror» μια ατμοσφαιρική ιστορία τρόμου. Είμαι μεγάλος φαν των παλιών ταινιών μυστηρίου και ήθελα να τις μεταφέρω και στο θέατρο, ώστε τις γνωρίσει και το ευρύτερο κοινό.
06
Πως είναι η συνεργασία σας με τους ηθοποιούς της παράστασης;
Η συγκεκριμένη παράσταση δημιουργήθηκε με πολύ κόπο και ύστερα από μια μεγάλη περιπέτεια καταλήξαμε με αυτούς τους ηθοποιούς οι οποίοι είναι ιδιαίτερα ταλαντούχοι και πολύ υποστηρικτικοί. Τα ονόματα αυτών: Θησέας Χριστοφόρου, Δήμητρα Καριώτη, Νίκος Αγγελάκης.
07
Θα θέλαμε να κλείσουμε, με κάτι που θέλετε εσείς, να πείτε για τη Θεατρική Λύση και το Θέατρο Παραμυθίας;
Θα ήθελα να ευχαριστήσω το θέατρο Παραμυθίας και τη Θεατρική Λύση που μου δίνουν την ευκαιρία να συνεχίσω με αυτό το είδος θέατρου για δεύτερη φορά.
