Κάτι Αισιόδοξο



[…] Τρέχοντας σαν κυνηγημένος μακριά από ακόμη και το πιο πρόσφατο παρελθόν- αυτό της προηγούμενης στιγμής, για να έχεις έναν σκοπό, ένα σημείο επιστροφής, για να έχεις κάτι. Γιατί τι είναι η Ιθάκη, αν όχι χρόνος; Και καταλαβαίνεις ότι παρόν παρελθόν και μέλλον είσαι εσύ. Κι έτσι ευλογημένος μέσα στην ξαφνική αυτή αλήθεια δεν μπορείς παρά να γελάς χωρίς χαρά, χωρίς λύπη, να γελάς έτσι για την απλότητα της ύπαρξης, της δικής σου ύπαρξης. Που είναι ένα δώρο! Υπάρχει-σκέφτεσαι- μια μεγάλη ήττα που λέγεται Αποδοχή. Κι όμως είναι αναγκαία όσο το νερό. Για την Συνύπαρξη. Άρα για την Ύπαρξη. Συμπεραίνεις, έτσι, ότι τίποτ’ άλλο δεν είναι ο πλανήτης για τον καθένα, παρά μόνο οι δυο σπιθαμές γη που πατάει. Τίποτ’ άλλο δεν είναι το σύμπαν πάρα η χωρητικότητα της καρδιάς μας. Τίποτα άλλο δεν είναι άνθρωπος παρά η λογική που βαφτίζεται στην καρδιά και πατάει στη γη. Τίποτ’ άλλο δεν είναι το άπαν παρά μια απέλπιδη ποιητικότητα, να ονειρευτούμε ως εκεί που δεν μπορούμε, να ελευθερωθούμε ως εκεί που δεν αντέχουμε, και να δημιουργήσουμε λίγο- λίγο το δικό μας κοσμοπλαστικό κείμενο ζωής προς τον εαυτό και τον συνάνθρωπό μας. Καλή πλάση!!!